بروبکس

mehdisia — Wed, 23 May 2007 11:33:53 GMT

mehdisia — Thu, 22 Feb 2007 11:41:00 GMT

گل نبود شبنم نبود!

روزهاي پرنده در محنت مي گذشت و شبهايش در غربت! مرگ به سان ديوي هولناك بر گريبان همة پنجره هاي شهر پنجه افكنده بود و حلقوم نور را مي فشرد. ساقه سبزي اگر مي روئيد با بي رحم ترين داس پائيزي درو مي شد و بغض تلخ غنچه در آئينة كدر فصلها مي شكفت.

گل نبود، شبنم نبود، باران نبود وآسمان را حصار كشيده بودند و پيشاني اش را به غبار فراموشي آلوده بودند. آن سالهاي سخت و طاقت فرسا، غمگين ترين و بي رنگ و روترين سالهاي عمر پرنده بود. سالهايي كه دفتر خاطرة پروازش سوخت و بالهاي شكستة پرنده ماند و قصه ها و غصه هاي دور و دراز آرزوهاي آبي او....

بهار پشت در بود....

بهار پشت در باغ بود.قراولان خزان ، با اسب وزين و يراقي كه بيگانگان به آنها داده بودند. چشم ميچرخاندند تا اگر ردپايي از شكفتن ديدند سركوبش كنند. غافل از اينكه تمام غنچه ها در فكر شكوفايي بودند و انديشه بكر شكوفايي در رگ رگ انتظارشات موج ميزد. آنها آماده بهاري شدن بودند.آماده گل دادن و در انتظار دستهاي مهربان بهار مي سوختند دستهايي كه نوازشگر بودند و پيام آور محبت و عشق. دستهايي كه دستهاي مهربان امام « ره » بود.

حرف و حديث عشق در همة قلبها خانه كرده داشت. در حالي كه آنها مي خواستند قنوت را محاكمه كنند و دعا را قتل عام. اما ما پيروزي را در جوانه گلي ديديم كه با تمام وجود شكفت.

mehdisia — Thu, 22 Feb 2007 11:30:44 GMT

mehdisia — Thu, 15 Feb 2007 12:14:18 GMT

درباره وبلاگ من نظر بدید

پروانه

mehdisia — Sat, 26 Aug 2006 06:58:18 GMT

رفتيم اگر ملول شدي از نشست ما

فرماي خدمتي كه برآيد ز دست ما

برخاستيم و نقش تو در نفس ما چنانك

هرجا كه هست بي تو نباشد نشست ما

mehdisia — Fri, 18 Aug 2006 07:14:18 GMT

برو ای دوست

برو ای دختر پالان محبت بردوش

دیده بر دیده ی من مفکن و نازم مفروش

کم بگو جاه تو کو مال تو کو برده ی زر

کهنه رقاصه ی وحشی صفت زنگی خر

گر طلا نیست مرا،تخم طلا،مردم من

زاده ی رنجم و پرورده ی دامان شرف

آتش سینه ی صدها تن دلسردم من

----------------

درد عشقی کشیده ام که مپرس

زهر هجری چشیده ام که مپرس

گشته ام در جهان وآخر کار

دلبری بر گزیده ام که مپرس

آنچنان در هوای خاک درش

میرود آب دیده ام که مپرس

من بگوش خود از دهانش دوش

سخنانی شنیده ام که مپرس

سوی من لب چه میگزی که مگوی

لب لعلی گزیده ام که مپرس

بی تو در کلبه گدایی خویش

رنجایی کشیده ام که مپرس

...................

mehdisia — Fri, 18 Aug 2006 07:13:41 GMT

سینه مالامال درد است ای دریغا مرحمی

دل ز تنهایی به تنگ آمد خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیز رو

ساقیا جامی به من ده تا بیا سایم دمی

----------------

دلارامی که رمز عشق داند

گهی جان می دهد گه می ستاند

----------------

مسلمانان مرا وقتی دلی بود

که با وی گفتمی گر مشکلی بود

به گردابی چو می افتادم از غم

به تدبیرش امید ساحلی بود

دلی همدرد و یاری مصلحت بین

که استظهار هراهل دلی بود

زمن ضایع شد اندر کوی جانان

چه دامن گیر یارب منزلی بود

mehdisia — Fri, 18 Aug 2006 07:13:14 GMT

ـ عشق زندگي مي بخشد

ـ زندگي رنج به همراه دارد

ـ رنج دلشوره مي آفريند

ـ دلشوره جراءت مي بخشد

ـ جراءت اعتماد به همراه دارد

ـ اعتماد اميد مي آفريند

ـ اميد زندگي مي بخشد

زندگي عشق مي آفريند عشق ٫عشق مي آفريند

mehdisia — Fri, 18 Aug 2006 07:12:02 GMT

سکوت را در شب
وشب را به خاطر مستی ومستی را به خاطر اندیشیدن به تودوست می دارم
من بهار را به خاطر شکوفایی و زندگی را به خاطر امیدهایش و وجودم رانیزبه خاطر تودوست می دارم
من شفق را درامید و امید را در تو تورادردل و دل را موقع گل چیدن فقط به خاطرتودوست می دارم

بچه که بودم فقط بلد بودم تا ده بشمارم ،نهايت هر چيزي همين ده تا بود ،مامانمو ده تا دوست داشتم ،بابامو ده تا دوست داشتم ،حتي بستني که ميخواستم ده تا مي خواستم ...خلاصه ته دنيام همين ده تا بود و اين ده تا خيلي برام قشنگ بود ...ولي حالا نمي دونم ته دنيا چقدره ؟ نهايت دوست داشتن چند تاست ؟ تا بتونم عشقمو نسبت به تو با رقمهاش بيان کنم ولي همينو بدون که... دوستت دارم ،خيلي زياد ، مي دوني چقدر؟ به اندازه همون ده تا ...آره همون ده تاي بچگي هام

mehdisia — Fri, 18 Aug 2006 07:11:11 GMT

عشق یـعـنی شـادی و ســـرزندگی عشق یــعنی مـنـتـهـای بـنــدگی
عشق یـعنی سـوخـتـن ،افــروخـتن شـیـــوه دریــا دلان آمــوخــتــن
عشق یـعنی سـوزش پـــروانه هـا شورش دل ،خون سرخ لاله ها
عشق یـعنی صـوت بـلبـل در بهـار خــنــده گـُل بــر فــراز شـاخسار
عشق یـعـنی وامـق و عَـذرا شـدن بهــر صــید دُر سوی در یا شدن
عشـق یـعـنی زنــدگــی را سـاختن دل بـه مـعــبــود گــرامــی باختن
عشـق یــعــنی در ره او ســربــدار عشق یـعنی لـحظه های بی قرار
عشق یـعـنـی بــیــسـتون را تاختن چهــره زیـبـای شـیـریـن ساختن
عشق یعنی همچو مجنون سوختن راه و رســم عـــاشــقــی آموختن
عشـق یـعـنی یــوسف کنعان شـدن از زلــیــخا های دون پنهان شدن

میگفتم طلوع را دوست دارم
غروب را دوست دارم
زندگی را دوست دارم
اما در هر حال میگویم
طلوع را در نگاهت
غروب را در چهره ات
زندگی را در کنارنت
دوست دارم