درد عشقی کشیده ام که مپرس

                   زهر هجری چشیده ام که مپرس

گشته ام در جهان وآخر کار

                   دلبری بر گزیده ام که مپرس

آنچنان در هوای خاک درش

                   میرود آب دیده ام که مپرس

من بگوش خود از دهانش دوش

                   سخنانی شنیده ام که مپرس

سوی من لب چه میگزی که مگوی

                   لب لعلی گزیده ام که مپرس

بی تو در کلبه گدایی خویش

                  رنجایی کشیده ام که مپرس