دل ز تنهایی به تنگ آمد خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیز رو

                         ساقیا جامی به من ده تا بیا سایم دمی

دلارامی که رمز عشق داند

                       گهی جان می دهد گه می ستاند

مسلمانان مرا وقتی دلی بود

                  که با وی گفتمی گر مشکلی بود

به گردابی چو می افتادم از غم

                به تدبیرش امید ساحلی بود

دلی همدرد و یاری مصلحت بین

                که استظهار هراهل دلی بود

زمن ضایع شد اندر کوی جانان

                چه دامن گیر یارب منزلی بود